ณัฐนิชา ตะใบ (แป้ง)

ส่วนย่าป่วย เป็นโรคความดันและเบาหวานมีอาการความดันขึ้นสูงจะหน้ามืด วิงเวียนศีรษะ พวกเขา พักอาศัยอยู่ในบ้านไม้สองชั้น สร้างด้วยสังกะสีและไม้ เวลาฝนตกก็จะมีน้ำหยดลงมา เพราะหลังคารั่ว รายได้หลักของครอบครัวมาจากการทำงานของพ่อและแม่ ปัจจุบันน้องแป้งอายุ 17 ปี กำลังศึกษาที่โรงเรียนเพชรพิทยาคม ระดับชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 6 ผลการเรียนเทอมที่ผ่านมาได้เกรดเฉลี่ยถึง 3.94 นอกจากผลการเรียนดีแล้วยัง เข้าร่วมกิจกรรมของโรงเรียน ทั้งลงประกวดการเขียนเรียนความและเป็นสภานักเรียน อีกด้วย และในช่วงปิดเทอมยังรับจ้างหักข้าวโพด หารายได้พิเศษเพื่อแบ่งเบาภาระของครอบครัว ในส่วนของงานบ้านก็ช่วยแบ่งเบาภาระของแม่และย่า โดยรับหน้าที่ตากผ้า รีดผ้า ล้างจาน ทำกับข้าว และจัดยาให้ปู่ละย่า พาปู่และย่าไปหาหมอ ไปส่งน้องที่โรงเรียน

ท้อได้ แต่ห้ามถอย
เมื่อเรายิ่งเติบโตขึ้นก็จะยิ่งพบเจอ ปัญหามากขึ้น

เสร็จแล้วจึงทบทวนบทเรียน ทำการบ้านของตัวเอง น้องแป้งมีความใฝ่ฝันว่าโตขึ้นอยากเป็นแพทย์ทหาร เพราะเป็นอาชีพที่มีความมั่นคง ได้ช่วยเหลือผู้คนที่ยากไร้และด้อยโอกาส และจะได้นำความรู้มาช่วยรักษาคุณปู่และ คุณย่า มันอาจจะเหนื่อยมากสำหรับการเดินทางไปให้ถึงฝั่งฝัน แต่สำหรับแป้ง ความลำบากถือเป็นแรงผลักดันทำให้เรากระตือรือร้นที่จะอยู่รอดและมีความอดทน อดกลั้น กับการแก้ปัญหา ทำให้มีแรงฮึดสู้เพื่อครอบครัวและไขว่คว้าความสำเร็จ

มีคนเคยสอนหนูไว้ว่า ท้อได้ แต่ห้ามถอย เมื่อเรายิ่งเติบโตขึ้นก็จะยิ่งพบเจอ ปัญหามากขึ้น แต่ทุกครั้งที่เจอปัญหาและอุปสรรคต่างๆ ขอให้คิดไว้เสมอว่าปัญหาก็คือบท เรียนและประสบการณ์ที่เราต้องเรียนรู้และก้าวผ่านไปได้